فرم اصلی آزمون سنجش خلاقیت (نگرش به خلاقیت خود) عابدی
آزمون سنجش خلاقیت عابدی، که توسط مرکز تحقیقات علوم رفتاری دانشگاه علوم پزشکی اصفهان و با طراحی عابدی در سال ۱۳۶۳ منتشر شده است، به منظور تعیین میزان خلاقیت با تمرکز بر نگرش فرد نسبت به خلاقیت خود تدوین شده است.
ویژگیهای آزمون
- شامل ۶۰ سوال سه گزینهای که هر سوال دارای سه سطح نمره (خلاقیت پایین، متوسط و بالا) است.
- سؤالات در قالب چهار خردهآزمون: سیالی، بسط، ابتکار و انعطافپذیری تقسیمبندی شدهاند.
- روش اجرا: به صورت فردی و گروهی در مدت زمان حدود ۲۰ دقیقه.
- دامنه نمرات هر بعد مشخص و بین حداقل و حداکثر تعریف شده است.
اعتبار و پایایی
آزمون دارای روایی همزمان با آزمون خلاقیت تورنس است که در مطالعهای در تهران (۱۳۶۳) نشان داد ضریب همبستگی ۰٫۴۶ بین نمره کل خلاقیت دو آزمون وجود دارد.
برای برآورد پایایی از دو روش بازآزمایی و آلفای کرونباخ بهره گرفته شده است:
- بازآزمایی: ضرایب پایایی ابعاد سیالی، بسط، ابتکار و انعطافپذیری به ترتیب برابر با ۰٫۲۳، ۰٫۴۴، ۰٫۶۱ و ۰٫۵۹۵ گزارش شده است.
- آلفای کرونباخ: ضریب همسانی درونی برای ابعاد سیالی، اصالت، انعطافپذیری و بسط بین ۰٫۴۸ تا ۰٫۶۸ متغیر است و ضریب کلی برای ابعاد اصلی برابر با ۰٫۶۷ محاسبه شده است.
روش نمرهدهی
هر گزینه به ترتیب نمره ۱ (خلاقیت پایین)، ۲ (خلاقیت متوسط) و ۳ (خلاقیت بالا) دریافت میکند. نمرات خام برای هر بعد از مجموع سوالات مربوطه استخراج میشود و نشاندهنده کمترین تا بیشترین سطح خلاقیت در آن بعد میباشد.
کاربرد آزمون
این آزمون برای تعیین میزان خلاقیت افراد بر اساس نظریه تورنس و همچنین بررسی نگرش فرد نسبت به خلاقیت خود کاربرد دارد و میتواند در مطالعات روانشناسی و آموزش جهت سنجش ویژگیهای خلاقانه به کار رود.