فرم اصلی مقیاس امیدواری میلر (1988)
این فرم اصلی از مقیاس امیدواری توسط میلر و پاور در سال 1988 توسعه یافته است و تحت نظر انستیتو روانپزشکی تهران (مرکز تحقیقات بهداشت روان) گردآوری شده است. هدف این پرسشنامه، سنجش دقیق میزان امیدواری افراد به صورت کمی است.
ویژگیهای فرم
- تعداد سوالات: 48 سوال
- روش اجرا: قلم و کاغذی، به صورت جمعی
- شیوه امتیازدهی: هر سوال در مقیاس پنجمرحلهای از "بسیار بد = 1" تا "بسیار موافق = 5" امتیاز دارد.
- امتیاز کل: بین 40 تا 200 که نمره پایین نشانگر درماندگی کامل و نمره بالا بیانگر حداکثر امیدواری است.
- نمرهگذاری معکوس: یازده سوال دارای نمرهگذاری معکوس هستند (شمارههای 11، 13، 16، 18، 25، 27، 28، 31، 33، 34 و 38 و 39).
اعتبار و پایایی
این فرم دارای روایی محتوا است که توسط آزمون میلر و پاور (1988) تأیید شده است. همچنین، بازآزمایی آن با ضریب پایایی 95/0 در فاصله دو هفته گزارش شده است که حاکی از پایداری نتایج ابزار در دوره کوتاه مدت میباشد.
کاربردها
این مقیاس جهت بررسی میزان امیدواری در گروهها و جمعآوری اطلاعات کمی در زمینه وضعیت روحی و دیدگاه افراد نسبت به آینده طراحی شده است که میتواند در تحقیقات و مداخلات بالینی به کار گرفته شود.
روش تفسیر نمرات
امتیازات کسب شده از مجموع پاسخها، سطح کلی امیدواری فرد را تعیین میکند. به ویژه، امتیاز حداقل (40) نمایانگر درماندگی کامل و امتیاز حداکثر (200) نمایانگر بالاترین میزان امیدواری است. نمرات سوالات دارای نمرهگذاری معکوس نیز به صورت عکس محاسبه میشوند تا صحت سنجش روانی تضمین گردد.