اصلی

مقیاس اصلی نگرش به دنیا

مقیاس نگرش به دنیا که توسط راتر (Rotter) در سال 1967 طراحی شده است، ابزاری معتبر و کاربردی برای اندازه‌گیری نگرش افراد نسبت به محیط و جهان پیرامون خود می‌باشد. این آزمون شامل 40 پرسش است که به صورت قلم‌و‌کاغذی اجرا می‌شود.

ویژگی‌ها و روش اجرای آزمون

هر پرسش شامل دو جمله به صورت گزینه الف و ب است. در میان سوالات، 15 سوال خنثی وجود دارد که هدف آزمون را مبهم می‌کنند و به ترتیب شماره (1-7-10-12-17-19-20-22-25-27-28-30-33-35-38) مشخص شده‌اند. نمره‌دهی آزمون بر اساس انتخاب‌های بیانگر نگرش مثبت انجام می‌شود، که با علامت گذاری خطوط زیر گزینه الف یا ب مشخص شده و به آن نمره یک داده می‌شود.

جمع نمرات به عنوان نمره کل آزمون در نظر گرفته می‌شود که میزان نگرش مثبت فرد به دنیا را نشان می‌دهد.

روایی و پایایی آزمون

بر اساس مطالعات راتر (1967)، همبستگی‌های متعددی از جمله با رفتار روزمره، شوخ طبعی، محبوبیت اجتماعی و توانایی برقراری رابطه دوستانه از 0.24 تا 0.83 گزارش شده است که نشان‌دهنده روایی همزمان و سازه بالای مقیاس است.

در رابطه با پایایی، روش‌های زیر استفاده شده‌اند:

• کودر ریچاردسون: پایایی آزمون با این روش در بسیاری از تحقیقات معادل 0.68 گزارش شده است.
• بازآزمایی: اعتبار آزمون بازآزمون توسط راتر با ضرایب 0.68 و 0.56 بدست آمده است.

کاربردها

استفاده اصلی این مقیاس، شناخت نگرش آزمودنی‌ها نسبت به دنیا است که می‌تواند در تحقیقات روانشناسی شخصیت، مطالعه رفتارهای بین‌فردی و پیش‌بینی برخی از ویژگی‌های روانی مورد استفاده قرار گیرد.

منبع و مرجع علمی

برای کسب اطلاعات بیشتر، می‌توان به پایان‌نامه مهسا محسن علیق (1383) و مقالات اصلی راتر 1967 مراجعه نمود.