بررسی آماری وفور پسیکوز مانیاک دپرسیو در بیمارستان‌های روانی تهران با توجه به عوامل سن، جنس، مذهب، تحصیلات، وضع اقتصادی، شغل، تجرد یا تأهل، مسائل خانوادگی و طبقات اجتماعی

بررسی آماری وفور پسیکوز مانیاک دپرسیو در بیمارستان‌های روانی تهران نویسنده: حسن‌زاده، الف. رشته تحصیلی: علوم تربیتی دانشکده: دانشکده علوم تربیتی سال تحصیل: 1349 استاد راهنما: محسنی این پایان‌نامه به بررسی آماری شیوع پسیکوز مانیاک دپرسیو در بیمارستان‌های روانی تهران می‌پردازد و تأثیر عوامل متعددی چون سن، جنس، مذهب، تحصیلات، وضع اقتصادی، شغل، وضعیت تاهل، مسائل خانوادگی و طبقات اجتماعی را در این بیماری مورد تحلیل قرار داده است. پسیکوز مانیاک دپرسیو یک اختلال خلقی است که علائم اصلی آن در مرحله مانیا شامل پرخاشگری و در مرحله افسردگی شامل خودفرورفتگی است. این اختلال به اندازه اسکیزوفرنی شایع نیست و تعداد مبتلایان به آن تقریباً یک سوم مبتلایان به اسکیزوفرنی می‌باشد. مطالعه حاضر بر مبنای داده‌های موجود و گزارش‌های آماری مرتبط با بیماران روانی در تهران انجام شده است. همچنین بررسی نقش عوامل روانی، اجتماعی و اقتصادی در ابتلاء به این اختلال، از جمله محرومیت‌ها، عوامل ارثی، مسائل خانوادگی و شرایط مادی، مورد توجه قرار گرفته است. به گفته پژوهشگر، پسیکوز مانیاک دپرسیو با تغییرات خلقی شدیدی همراه است که به صورت جداگانه یا مختلط دیده می‌شود و علت‌های فیزیولوژیکی آن هنوز به طور قطعی شناخته نشده است. این بیماری نوعی اختلال روانی است که منشأ آن عوامل روان‌شناختی و محیطی می‌باشد. این تحقیق با هدف افزایش آگاهی درباره ابعاد این بیماری و کمک به تأمین رفاه و سلامت عمومی جامعه روان‌پزشکی در ایران انجام شده و به بررسی عواملی پرداخته است که در پیدایش و پیشروی پسیکوز مانیاک دپرسیو در بیماران موثرند. "وجود انحرافات و ناراحتی‌های رفتاری و شیوع نسبتاً زیاد آن در جوامع، نیاز به تجهیزات عمومی برای مقابله با بیماری‌های روانی را ضروری می‌سازد." (حسن‌زاده، 1349)