خلاصه طرح
اهداف: - بررسی تاثير آموزه های دينی بر کنجکاوی کودک در مورد مسايل دينی. - بررسی تاثير آموزه های دينی بر آشنايی کودک با تربيت دينی (سلام کردن). - بررسی تاثير آموزه های دينی بر آشنايی کودک با اعمال مذهبی. - بررسی تاثير آموزه های دينی بر آشنايی کودک با اماکن مذهبی. - بررسی تاثير آموزه های دينی بر هماهنگی رفتاری کودک با والدين. مراحل طی شده و روش های اجرايی: روش اجرای اين پژوهش آزمايش بوده است. به صورتی که آزمون محقق ساخته ای قبل از آموزش اجرا شد و پس از اجرا آموزش نيز مجددا تکرار شد تا تفاوت بين دو دوره مشخص گردد. برای اطمينان از نتايج بررسی، يک گروه آزمايش و يک گروه کنترل درنظر گرفته شده است به نحوی که آموزه های دينی تنها درگروه آزمايش آموزش داده شد. گروه کنترل به روند قبلی ادامه داد و سپس نتايج آزمون مجدد در دو گروه مورد مقايسه قرار گرفت. حجم نمونه در اين پژوهش 100 نفر بوده است که 50 نفر برای گروه گواه و 50 نفر برای گروه آزمايش در نظر گرفته شده است. در اين پژوهش از روش نمونه گيری خوشه ای چند مر حله ای استفاده شده است به طوری که استان به 3 منطقه شرق، غرب و مرکز تقسيم شده و در هر خوشه 2 مهد کودک انتخاب شده است که يکی از آنها در گروه کنترل وديگری در گروه آزمايش قرار دارد. در اين پروژه ابتدا از داستان، شعر، نقاشی، رنگ آميزی و نمايش (در قالب بسته آموزشی که بر اساس ويژگی های روانشناختی کودکان طراحی شده و برای آموزش در اختيار مربی قرار گرفته است) و سپس از پرسشنامه محقق ساخته برای ارزشيابی استفاده شد. روايی اين ابزار با استفاده از روش پيش آزمون و ضريب همبستگی آلفای کرونباخ به ميزان 78 درصد بدست آمد که ميزان روايی قابل قبولی می باشد. نتايج طرح: نتايج اين پژوهش حاکی از تاثير آموزش دين در دوران کودکی بر آگاهی کودک از مسايل دينی در حد خودش و هماهنگی رفتاری و سازگاری بيشتر با والدين بوده است. به عبارت ديگر ميزان کنجکاوی کودکان، سلام کردن، ميزان آشنايی با اماکن مذهبی، ميزان آشنايی با اعمال مذهبی و ميزان محبت و سازگاری با والدين پس از آموزش آموزه های دينی در مهد کودکهای تحت پوشش سازمان بهزيستی افزايش يافت.