فرم اصلی
این فرم بخش اصلی مقیاس خودکارآمدی اجتماعی نوجوان است که توسط کنلی (1989) طراحی شده است. هدف این مقیاس، سنجش میزان خودکارآمدی اجتماعی نوجوانان از طریق بررسی ابعاد مختلف رفتارها و توانمندیهای اجتماعی میباشد.
ویژگیها و ساختار مقیاس
مقیاس شامل 25 پرسش است که در قالب خودگزارشگری قلم و کاغذی پاسخ داده میشود. پاسخها بر اساس طیف لیکرت 7 درجهای از 1 (غیرممکن) تا 7 (بیش از حد ساده) داده میشود. این پرسشها در پنج زیرمقیاس سازماندهی شدهاند:
- قاطعیت اجتماعی (5 پرسش: 2، 10، 12، 16، 17)
- عملکرد در موقعیتهای اجتماعی (5 پرسش: 6، 7، 8، 15، 23)
- شرکت در گروههای اجتماعی (5 پرسش: 3، 9، 11، 13، 19)
- جنبههای دوستی و صمیمیت (7 پرسش: 1، 4، 14، 20، 21، 22، 25)
- کمک کردن یا کمک گرفتن (3 پرسش: 5، 18، 24)
برای کسب نمره کلی، کل امتیازات 25 سوال با هم جمع زده میشود.
اعتبار و روایی
مقیاس دارای شاخصهای متعدد روایی است که عبارتند از:
- روایی ظاهری
- روایی سازه: ارتباط معنادار با مقیاسهای خودپنداره و سازگاری اجتماعی با استناد به مطالعه Connolly (1989)
- روایی محتوا: همبستگیهای مرتبط با زیرمقیاسهای کنارهگیری اجتماعی و صلاحیت اجتماعی و ارتباط با گروه نوجوانان مبتلا به اختلالات روانی
- روایی پیشبین
- روایی همزمان: همبستگی مثبت و معنادار با مقیاس نیمرخ ادراک خود (هارتر 1982)
از نظر شاخصهای پایایی نیز مقیاس دارای معیارهای زیر است:
- ضریب آلفای کرونباخ: از 0.90 تا 0.95 در نمونههای مختلف گزارش شده است.
- روش بازآزمایی: پایایی 0.81 برای مردان و 0.86 برای زنان گزارش شده است.
- مقیاسهای دیگر پایایی: اسپیرمن براون، کودر ریچاردسون، فرمهای موازی و تنصیف نیز به کار رفته است.
کاربردها
این فرم به منظور سنجش میزان خودکارآمدی اجتماعی نوجوانان در پژوهشهای روانشناسی و مسائل بالینی کاربرد دارد.
منبع و مرجع
Connolly J. 1989. Social self-efficacy in adolescence: Relations with self-concept, social adjustment, and mental health, Canadian Journal of Behavioral Science, 21, 258-269.