مقیاس پذیرش اجتماعی (SDS)
مقیاس پذیرش اجتماعی که توسط کراون و مارلو در سال 1960 ارائه شده است، ابزاری جامع برای سنجش میزان پذیرش و مقبولیت اجتماعی افراد به شمار میآید. این مقیاس تحت نظر انستیتو روانپزشکی تهران (مرکز تحقیقات بهداشت روان) توسعه یافته و شامل 33 سوال میباشد که به صورت گروهی و self-report اجرا میشود.
روش اجرا و نمرهدهی
افراد شرکتکننده به سوالات پاسخهای درست و غلط میدهند و بر اساس مجموعه پاسخها، امتیاز کلی از 0 تا 32 محاسبه میشود. تفسیر نمرهها به شرح زیر است:
- 0 تا 8: عدم پذیرش اجتماعی
- 9 تا 19: پذیرش اجتماعی متوسط با انطباق رفتار با هنجارهای اجتماعی
- 20 تا 32: انطباق بالای رفتار واقعی با قواعد و هنجارهای اجتماعی
روایی و پایایی مقیاس
این پرسشنامه از نظر روایی سازه مورد تایید است و با سایر ابزارهای روانشناختی مشابه برای اندازهگیری پذیرش اجتماعی همبستگی بالایی دارد. پایایی این مقیاس نیز به روشهای مختلف تایید شده است:
- بازآزمایی (Test-Retest): ضریب پایایی بالاتر از 0.8 گزارش شده است.
- آلفای کرونباخ: بر اساس تحقیقات ثمری و همکاران، مقدار آلفا 0.74 میباشد که نشاندهنده انسجام درونی مناسب مقیاس است.
کاربردها
با استفاده از این پرسشنامه میتوان تمایل افراد به پذیرش اجتماعی را شناسایی کرد و در تحقیقات روانشناختی مرتبط با سطح انطباق فرد با جامعه به کار برد.
منابع و مراجع
- صالح صدق پور، بهرام، محمودیان، مجید و سلیمانیان، حمیدرضا (1388). بررسی تاثیر آموزش آموزههای قرآنی بر بهبود پذیرش اجتماعی. فصلنامه تخصصی پژوهشهای میانرشتهای قرآنی، سال اول، شماره دوم، صفحات 17-26.
- ثمری، علی اکبر و فاز، احمد علی (1384). مطالعه اثربخشی آموزش مهارتهای زندگی بر استرس خانواده و پذیرش اجتماعی. فصلنامه اصول بهداشت روانی، سال 7، شماره 25.
- Johnson, TP. & Fendrich, M. (2006). A validation of the Crowne-Marlowe social desirability scale.
- Crowne, D.P. and Marlowe, D. (1960). A new Scale of social desirability independent of psychopathology. Journal of Consulting Psychology, 24, 349-354.