مقیاس پذیرش اجتماعی (SDS)
مقیاس پذیرش اجتماعی که با عنوان انگلیسی Social Desirability Scale شناخته میشود، یکی از ابزارهای روانسنجی مهم در حوزه روانشناسی اجتماعی است. این مقیاس توسط کراون و مارلو طراحی شده و در سال 1960 منتشر شده است. این ابزار توسط انستیتو روانپزشکی تهران (مرکز تحقیقات بهداشت روان) مورد استفاده قرار میگیرد.
ویژگیهای مقیاس
- تعداد سوالات: 33 سوال
- وجود ساب اسکیل (زیربخش): ندارد
- روش اجرا: گروهی و خودگزارشی (self-report)
- روش نمرهدهی: به صورت صحیح و غلط است
تفسیر نتایج
نمرات به سه دسته تقسیم میشوند:
- نمره بین 0 تا 8: نشاندهنده عدم وجود پذیرش اجتماعی در پاسخها
- نمره بین 9 تا 19: بیانگر پذیرش اجتماعی متوسط و انطباق رفتار با قواعد و هنجارهای اجتماعی است
- نمره بین 20 تا 32: نشاندهنده تطابق بالای رفتار واقعی فرد با قواعد و هنجارهای اجتماعی میباشد
کاربرد مقیاس
این مقیاس در ارزیابی تمایل افراد به پذیرش اجتماعی و میزان انطباق رفتار آنان با هنجارهای اجتماعی کاربرد دارد. پاسخگویی به این پرسشنامه میتواند میزان این تمایل را نشان دهد و در پژوهشها و ارزیابیهای روانشناختی مورد استفاده قرار گیرد.
مراجع علمی مرتبط
- صالح صدق پور، بهرام. محمودیان،مجید. سلیمانیان، حمیدرضا. (1388). بررسی تاثیر آموزش آموزههای قرآنی بر بهبود پذیرش اجتماعی. فصلنامه تخصصی پژوهشهای میان رشتهای قرآنی، سال اول، شماره دوم، صفحات 17-26.
- ثمری، علیاکبر. فاز، احمد علی (1384). مطالعه اثربخشی آموزش مهارتهای زندگی بر استرس خانوادگی و پذیرش اجتماعی. فصلنامه اصول بهداشت روانی، سال 7، شماره 25.
- Johnson, T.P. & Fendrich, M. (2006). A validation of the Crowne-Marlowe Social Desirability Scale.
- Crowne, D.P. & Marlowe, D. (1960). A new Scale of social desirability independent of psychopathology. Journal of Consulting Psychology, 24, 349-354.
کلمات کلیدی
پذیرش اجتماعی، مقبولیت اجتماعی