فرم اصلی - مقیاس هویت ورزشی
فرم اصلی مقیاس هویت ورزشی ابزاری معتبر و استاندارد برای سنجش هویت ورزشی ورزشکاران است که توسط برور (Brewer) و همکارانش در سال 1993 طراحی شده است. این مقیاس شامل ۱۰ عبارت میباشد و به صورت خودگزارشی قلم و کاغذی اجرا میشود.
ویژگیهای ساختاری فرم اصلی
- شامل ۴ زیرمقیاس: هویت اجتماعی، هویت خود، انحصاری بودن، و آسیبپذیری عاطفی منفی
- روش نمرهدهی: مقیاس لیکرت ۷درجهای
- نحوه محاسبه نمره کلی: جمع نمرات ۱۰ عبارت
- هدف: سنجش میزان پذیرش نقش ورزشکاری توسط آزمودنی
جزئیات زیرمقیاسها و آیتمها
| زیرمقیاس | شماره عبارتها |
|---|---|
| هویت اجتماعی | ۳، ۷ |
| هویت خود | ۱، ۲ |
| انحصاری بودن | ۴، ۵، ۹ |
| آسیبپذیری عاطفی منفی | ۸، ۱۰ |
رواییها
- روایی ظاهری
- روایی سازه
- روایی محتوا
- روایی پیشبین
- روایی همزمان: اعتبار همگرای متوسط تا قوی با مقیاس نقش خود (r=0.61) و زیرمقیاسهای جهتگیری ورزشی (r=0.26 تا 0.53)
پایاییها
- آلفای کرونباخ برای زیرمقیاسها: هویت فردی (0.76)، هویت اجتماعی (0.62)، انحصاری بودن (0.78)، آسیبپذیری عاطفی منفی (0.61)، و کلی مقیاس (0.83)
- پایایی بازآزمایی: 0.89 (مارتین و همکاران، 1997)
- روشهای دیگر پایایی شامل اسپیرمن براون، کودر ریچاردسون، فرمهای موازی، و تنصیف گزارش شدهاند
نحوه اجرا و کاربرد
این فرم به صورت خودگزارشگر و با استفاده از قلم و کاغذ تکمیل میشود. کاربرد اصلی آن سنجش هویت ورزشی در ورزشکاران است که میتواند در پژوهشهای روانشناسی ورزش و ارزیابیهای بالینی مرتبط مورد استفاده قرار گیرد.
ارجاع علمی
Brewer, B.W.; Van Raalte, J.L.; & Linder, D.E. (1993). "Athletic identity: Hercules’ muscles or Achilles heel?", International Journal of Sport Psychology, 24, 237-254.
اعتبار همزمان گزارششده: Brewer و همکاران (1999) و Martin و همکاران (1997)