اصلی

آزمون اصلی: خودکارآمدی عمومی

خودکارآمدی عمومی به عنوان باور فرد نسبت به توانایی‌های خود در مواجهه با موقعیت‌های مختلف تعریف می‌شود. این فرم پرسشنامه تحت عنوان اصلی، یکی از ابزارهای معتبر برای سنجش این باور است که توسط شرر (1982) تهیه شده و در پژوهشکده علوم شناختی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

شرح آزمون

این پرسشنامه شامل 17 سوال است که به صورت قلم و کاغذی و به شکل جمعی یا فردی و خودگزارش اجرا می‌شود. نمره‌دهی بر اساس مقیاس لیکرت 5 درجه ای (کاملاً موافق، موافق، بی‌نظر، مخالف، کاملاً مخالف) انجام می‌شود که پاسخ‌های هر سوال بر اساس دستورالعمل خاصی که برای ماده‌های گوناگون معین شده امتیازبندی می‌گردد.

روش نمره‌گذاری

• ماده‌های شماره 1، 3، 8، 9، 13 و 15: نمرات از 5 تا 1 به ترتیب برای گزینه‌های کاملاً موافق تا کاملاً مخالف تعلق می‌گیرد.
• سایر ماده‌ها (2، 4، 5، 7، 10، 11، 12، 14، 16، 17): نمرات برعکس از 1 تا 5 تعلق می‌گیرند.

در نهایت، نمره بالاتر نشان‌دهنده باور قوی‌تر فرد به خودکارآمدی و نمره پایین‌تر نمایانگر خودکارآمدی ضعیف‌تر است.

اعتبار و روایی

این پرسشنامه از منظر روایی به طور خاص شاخصی ارائه نشده است، ولی شیوه اعتبارسنجی آن از طریق روش آلفای کرونباخ گزارش شده است. طبق بیان شور (1982)، ضریب آلفای کرونباخ برای خودکارآمدی عمومی برابر با 0.76 بوده که نشان‌دهنده ثبات مناسب این ابزار است.

کاربردها

این پرسشنامه برای سنجش باورهای خودکارآمدی در پژوهش‌ها و مطالعات مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرد. یکی از کاربردهای آن در مطالعه دانشگاه شهید بهشتی (محسنی 1387) جهت بررسی تاثیر آموزش کارآفرینی بر نگرش کارآفرینانه و باور خودکارآمدی عمومی دانشجویان بوده است.