بررسی رابطه نحوه برپاداری نماز با اختلال افسردگی اساسی در طول شش ماه قبل از شروع اختلال در بیماران مراجعه‌کننده به درمانگاه‌های بیمارستان خورشید در سال ۱۳۷۵

بررسی رابطه نحوه برپاداری نماز با اختلال افسردگی اساسی در بیماران درمانگاه‌های بیمارستان خورشید در سال ۱۳۷۵نویسندگانحسین شیخ سجادیه، حجت‌الله رحیمی، محمد فرهمنددانشکده و رشتهدانشکده پزشکی، رشته پزشکیسال تحصیلی و دفاعسال ۱۳۷۵استاد راهنمادکتر سید غفور موسویچکیدهبر اساس عقاید اسلامی، نماز ارتباطی با خداست که باعث آرامش انسان، افزایش تحمل در برابر سختی‌ها، ارتقای اعتماد به نفس و هدفمند شدن زندگی می‌شود. بنابراین، میزان افسردگی را کاهش داده و هر چه کیفیت و کمیّت برپاداری نماز بالاتر باشد، تأثیر آن موثرتر خواهد بود. این مطالعه رابطه بین نحوه برپاداری نماز و اختلال افسردگی اساسی در شش ماه پیش از شروع اختلال را در بیماران مراجعه‌کننده به درمانگاه‌های بیمارستان خورشید بررسی کرده و نتایج را با گروه شاهد مقایسه نموده است.اطلاعات از طریق پرسشنامه‌ای که نحوه انجام نماز را ارزیابی می‌کرد، جمع‌آوری شد و به هر فرد امتیاز داده شد. این پرسشنامه توسط ۱۰۰ بیمار و ۱۰۰ شاهد سالم (همراهان بیماران) تکمیل گردید. تجزیه و تحلیل داده‌ها نشان داد که نحوه برپاداری نماز (شامل میزان نمازگزار بودن، دیدگاه و شناخت نسبت به نماز، سن شروع نماز خواندن، اقامه نماز اول وقت، توجه به الفاظ و معانی نماز و انجام نمازهای مستحبی) با ابتلا به اختلال افسردگی اساسی رابطه معکوس دارد.یافته‌ها مشخص کرد بیماران مورد مطالعه هم از نظر کمیت و هم کیفیت برپاداری نماز ضعیف‌تر از افراد سالم بوده‌اند و این اختلاف در شش ماه قبل از ابتلا نیز وجود داشته است.