بررسی شیوه‌های مقابله مذهبی و نگرش مذهبی در افراد مبتلا به بیماری غیرقابل علاج و قابل علاج در بیمارستان حضرت رسول اکرم و امام خمینی

بررسی شیوه‌های مقابله مذهبی و نگرش مذهبی در افراد مبتلا به بیماری غیرقابل علاج و قابل علاجنویسنده: مهرداد احمدیاندانشکده پزشکی، سال ۱۳۷۷این پژوهش به مقایسه شیوه‌های مقابله مذهبی، نگرش مذهبی و مهارت‌های مقابله‌ای در دو گروه بیماران مبتلا به بیماری غیرقابل علاج و قابل علاج پرداخته است. بیماری غیرقابل علاج به عنوان یک بحران فردی است که استرس فراوانی را برای بیمار ایجاد کرده و می‌تواند سلامت روانی او را تهدید نماید.نمونه تحقیق شامل ۵۰ بیمار مبتلا به بیماری غیرقابل علاج (۲۵ مرد و ۲۵ زن) و ۵۰ بیمار مبتلا به بیماری قابل علاج (۲۵ مرد و ۲۵ زن) بود. هر دو گروه از بیماران بستری در مجتمع بیمارستان حضرت رسول اکرم، امام خمینی، بیمارستان مرحوم دکتر شریعتی و فیروزگر انتخاب شدند و از نظر جنسیت، سن و تحصیلات همسان شده‌اند.مطالعه به بررسی موارد زیر پرداخت:شیوه‌های مقابله مذهبی در هر دو گروهنگرش مذهبی و باور به خداوندمهارت‌های مقابله‌ای در برابر استرستفاوت‌های جنسیتی در مقابله مذهبی و نگرش مذهبیکاربرد راهبردهای مقابله متمرکز بر فعالیت و هیجاننتایج نشان داد بیماران مبتلا به بیماری غیرقابل علاج نمرات بالاتری در مقابله مذهبی و مقابله با استرس کسب کردند و باور به خداوند در این گروه بیشتر بود. همچنین تفاوت معنی‌داری میان نگرش مذهبی مردان و زنان این گروه مشاهده نشد.در نگرش مذهبی، بیماران غیرقابل علاج نمرات بالاتر و مذهب درونی بیشتری داشتند. همچنین تفاوتی در نگرش مذهبی زنان دو گروه دیده نشد، اما مردان مبتلا به بیماری غیرقابل علاج نگرش مذهبی بالاتری داشتند.علاوه بر این، افراد این گروه کمتر از راهبرد مقابله متمرکز بر فعالیت استفاده نمودند، اما در مقابله متمرکز بر هیجان و میزان مقابله مفید و غیرمفید، تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد.