بررسی تأثیر خانواده و گروه دوستان بر میزان التزام به ابعاد و نشانه‌های دین‌داری (مورد مطالعه: دانش‌آموزان مقطع سوم متوسطه و پیش‌دانشگاهی شهر قم)

بررسی تأثیر خانواده و گروه دوستان بر میزان التزام به ابعاد و نشانه‌های دین‌داریتوضیحات کلیاین پژوهش که در سال ۱۳۸۹ توسط امیر مجتبی ادیب بهروز انجام شده، به بررسی نحوه تأثیر دو عامل مهم جامعه‌پذیری یعنی خانواده و گروه دوستان بر میزان التزام دانش‌آموزان به ابعاد و نشانه‌های دین‌داری می‌پردازد. موضوع مطالعه دانش‌آموزان مقطع سوم متوسطه و پیش‌دانشگاهی شهر قم است و دانشکده علوم سیاسی و اجتماعی میزبان این تحقیق بوده است.هدف پژوهشهدف اصلی تحقیق، سنجش سهم و نحوه تأثیر خانواده و گروه دوستان بر دین‌داری دانش‌آموزان با بهره‌گیری از نظریه پیتر برگر و مدل بومی شجاعی‌زند است. این مطالعه توجه ویژه‌ای به تغییراتی دارد که در سال‌های اخیر در سطوح دین‌داری افراد مشاهده شده است.روش تحقیقروش به کار رفته در این پژوهش، پیمایشی است که داده‌ها از طریق پرسشنامه جمع‌آوری شده‌اند. حجم نمونه با فرمول کوکران، ۳۶۷ نفر تعیین و از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای طبقه‌ای استفاده شده است.یافته‌هادین‌داری دانش‌آموزان در مجموع به سمت میانگین گرایش دارد.ابعاد اعتقادات دینی، اخلاقیات و شرعیات بیشترین میزان التزام و نمره را کسب کرده‌اند.ابعاد عبادات جمعی، عبادات فردی و ایمانیات کمترین نمرات را نشان داده‌اند.تأثیر خانواده بر دین‌داری، بیشتر از نقش گروه دوستان است.متغیرهای مربوط به فضای تفاهمی-تربیتی و عملکرد خانواده، بیشترین تأثیر را بر التزام به ایمانیات و عبادات دارند.متغیرهای گروه دوستان بیشتر بر التزام به ایمانیات و شرعیات اثرگذار هستند.نتیجه‌گیرینتایج این پژوهش نظریه برگر را مبنی بر تمایل دین‌داری به ظهور در عرصه خصوصی به جای عرصه‌های عمومی و تقابل آن با زیست جهان‌های مدرن را تأیید می‌کند. همچنین تأکید بر اهمیت نقش خانواده و گروه دوستان به عنوان عوامل کلیدی در دین‌داری نسل جوان، حکایت دارد.اساتید راهنما و مشاورسرپرست: نعمت‌اله کرم‌اللهیمشاور: ابراهیم فتحی