معرفی فرم اصلی پرسشنامه هوش فرهنگی
این فرم اصلی، بخش مهمی از پرسشنامه هوش فرهنگی است که توسط انگ و همکاران در سال 2004 طراحی شده است. هدف از این پرسشنامه، سنجش میزان سازگاری فرهنگی و درک ابعاد مختلف هوش فرهنگی افراد می‌باشد.
ویژگی‌های فرم اصلی
- شامل 20 سؤال می‌باشد.
- بر اساس 4 عامل هوش فرهنگی: راهبردی (فراشناختی)، دانشی (شناختی), انگیزشی و رفتاری طراحی شده است.
- اجرای پرسشنامه به روش قلم‌وکاغذی و خودگزارشگر صورت می‌پذیرد.
- سیستم نمرهدهی با پاسخ در 7 گزینه از «کاملاً مخالف=1» تا «کاملاً موافق=7» است.
روایی فرم
این فرم از نظر روایی دارای شاخص‌های زیر می‌باشد:
- روایی ظاهری
- روایی سازه: تایید شده از طریق تحلیل عاملی با چرخش واریماکس و یافتن چهار عامل مجزا (انگ و همکاران، 2008)
- روایی محتوا
- روایی پیش‌بین
- روایی همزمان
پایایی فرم
پایایی این پرسشنامه با روش‌های مختلف ارزیابی شده است که عبارتند از:
- اسپیرمن براون
- کودر ریچاردسون
- بازآزمایی: ضریب همبستگی 0.79 گزارش شده است (انگ و همکاران، 2004)
- آلفای کرونباخ: ضرایب برای چهار عامل به ترتیب فراشناختی 0.76، شناختی 0.84، انگیزشی 0.76 و رفتاری 0.83 محاسبه شده است.
- فرمهای موازی
- تنصیف (Split-half)
روش استفاده و نمرهدهی
افراد پاسخ‌های خود را در مقیاس 7 گزینهای از 1 تا 7 انتخاب می‌کنند که به ترتیب از «کاملاً مخالف» تا «کاملاً موافق» تغییر می‌کند. امتیازهای هر پرسش با هم جمع شده و براساس عامل مربوطه طبقه‌بندی می‌گردد:
- عبارات 1 تا 4: عامل راهبردی (فراشناختی)
- عبارات 5 تا 10: عامل دانشی (شناختی)
- عبارات 11 تا 15: عامل انگیزشی
- عبارات 16 تا 20: عامل رفتاری
منابع و ارجاعات
پرسشنامه و اطلاعات علمی آن در کنگره‌ها و مقالات متعددی ارائه شده است از جمله:
- Ang, S., & Van Dyne, L. (2008). Handbook on cultural intelligence: Theory, measurement and applications. Armonk, NY: M.E. Sharpe.
- Ang, S., Van Dyne, L., Koh, C., & Ng, K.Y. (2004). The measurement of cultural intelligence. Paper presented at the 2004 Academy of Management Meetings Symposium on Cultural Intelligence in the 21st Century, New Orleans, LA.
- صفاری نیا، مجید. عبداله زاده، حسن (1389). رابطه بین هوش فرهنگی و صفات شخصیتی در دانشجویان. دانشگاه پیام نور بهشهر.
کاربردهای فرم
این پرسشنامه مناسب برای ارزیابی و سنجش میزان سازگاری فرهنگی افراد است و می‌تواند در تحقیقات و مطالعات مربوط به تطبیق فرهنگی و برنامه‌های توسعه بین فرهنگی مورد استفاده قرار گیرد.