Validity
پرسشنامه دعا
پرسشنامه دعا که توسط صهبا قدس در سال ۱۳۷۷ توسعه یافته است، ابزاری برای سنجش میزان و نوع ادعیه و نیایشهای افراد میباشد. این پرسشنامه تحت نظر انستیتو روانپزشکی تهران (مرکز تحقیقات بهداشت روان) تهیه شده است و شامل دو بخش اصلی است.
ساختار و محتوای پرسشنامه
این پرسشنامه شامل:
- بخش اول: ترکیبی از ۲۲ سوال چند گزینهای بر اساس چهار گزینه "همیشه، اغلب، گاهگاهی، بندرت" و ۲ سوال تشریحی
- بخش دوم: ۴۵ سوال که به موضوعات مختلف مربوط به دعا اختصاص یافته است
ساختار عاملی پرسشنامه
تمامی سوالات دو بخش اول و دوم توسط تحلیل عاملی رایانهای ارزیابی شدهاند که ۶ عامل مهم در این پرسشنامه شناسایی شده است:
- تصویرسازی ذهنی: سوالات شماره 16، 18، 19
- کمیت دعا: سوالات شماره 3، 4، 1
- امید استجابت دعا: سوالات شماره 8، 7، 6
- شرایط دعا و کیفیت آن: سوالات شماره 12، 10، 5، 2
- عمق دنیا: سوالات شماره 22، 17، 13
- درک حضور در دعا: سوالات شماره 21، 20، 14
علاوه بر آن، ردهبندی سوالات بخش دوم مشابه ساختار بخش اول است و نتایج تاییدکننده این دستهبندی میباشند.
روش اجرا و نمرهگذاری
این پرسشنامه به صورت قلم و کاغذی اجرا میشود و برای هر سوال، پاسخها در قالب چهار گزینه «همیشه»، «اغلب»، «گاهگاهی» و «بندرت» ارائه شده که از نظر نمره ارزشگذاری آنها به ترتیب از ۴ تا ۱ میباشد.
کاربرد پرسشنامه
از این پرسشنامه جهت سنجش میزان و نوع دعا و ارتباط معنوی افراد با مفاهیم دینی و بیان ویژگیهای مربوط به دعا و نوشتار معنوی در افراد استفاده میشود.
کلیدواژهها
این پرسشنامه مختص به موضوعات معنویت و دین است و در زبان فارسی ارائه شده است.