آزمون خودکنترلی
آزمون خودکنترلی که توسط مایکل روزن بام (Michael Rosenbaum) در سال 1980 طراحی شده است، ابزاری روانسنجی برای سنجش میزان اتکای فرد بر منابع خود در مواجهه با مشکلات و توانایی کنترل رفتار و هیجانات میباشد. این آزمون تحت نظر انستیتو روانپزشکی تهران (مرکز تحقیقات بهداشت روان) عرضه شده و به زبان فارسی در دسترس است.
ویژگیهای آزمون
- تعداد عبارتها: 36 عبارت
- زبان آزمون: فارسی
- سبک نمرهگذاری: هر عبارت بر اساس یک مقیاس 6 نقطهای از +3 (کاملاً توصیف کننده من است) تا -3 (کاملاً مخالف ویژگیهای من است) نمره گذاری میشود.
- روش اجرای آزمون: نمره کلی آزمون حاصل جمع جبری نمرات تمام عبارات است.
- تفسیر نمره: نمره بالاتر نشاندهنده استفاده بیشتر از شناختها در کنترل رفتار و هیجانات و نتیجه بهتر در پاسخ به درمان شناختی است.
- زیرمقیاسها: این آزمون زیرمقیاس ندارد.
- کاربردها: ارزیابی میزان اتکای فرد بر منابع شناختی و رفتاری خویش در مواجهه با استرسها و مشکلات، در مقابل انفعال.
اهمیت و کاربرد بالینی
آزمون خودکنترلی نقشی کلیدی در شناخت ویژگیهای رفتاری افراد دارد و میتواند به عنوان معیاری برای تشخیص میزان توانایی فرد در استفاده از شناختهای خود برای کنترل هیجانات و رفتارها به کار رود. این امر خصوصاً در درمانهای شناختی و رفتاری اهمیت دارد و به تصمیمگیری درباره استراتژیهای درمانی کمک میکند.
کلیدواژهها
کنترل اجتماعی، کنترل غیررسمی، کنترل رفتار
