مقیاس سنجش خودراهبری در یادگیری دانشآموزان
مقیاس خودراهبری در یادگیری ابزاری معتبر و استاندارد است که برای سنجش میزان آمادگی یادگیری خودراهبری دانشآموزان طراحی شده است. این مقیاس در سال 2001 توسط فیشر و همکاران ارائه شده است و شامل 41 سوال میباشد.
مولفههای مقیاس
- خودمدیریتی
- رغبت برای یادگیری
- خودکنترلی
روش اجرای مقیاس
اجرای این مقیاس به صورت قلموکاغذی انجام میشود. پاسخدهندگان به هر سوال در قالب یک طیف لیکرت 5 گزینهای نمرهگذاری میکنند.
روش نمرهگذاری
نمرهدهی به مولفهها بر اساس شماره سوالات به شرح زیر است:
- خودمدیریتی: سوالات 1، 3، 5، 7، 8، 12، 15، 19، 20، 21، 28، 29، 31، 32، 33
- رغبت برای یادگیری: سوالات 10، 13، 16، 22، 24، 26، 27، 30، 34، 41
- خودکنترلی: سوالات 4، 6، 9، 11، 14، 17، 18، 25، 35، 36، 37، 38، 39
نمرات کلی در سه طبقه تقسیم میشوند: بالاتر از صدک 90 (طبقه بالا)، بین صدک 10 تا 90 (طبقه متوسط) و کمتر از صدک 10 (طبقه پایین) (نگاهبان و همکاران، 1390).
کاربرد مقیاس
این مقیاس برای سنجش میزان خودراهبری در یادگیری مورد استفاده قرار میگیرد تا نقاط قوت و ضعف دانشآموزان در این حوزه مشخص گردد و بتوان برنامههای آموزشی بهتری را بر اساس آن طراحی کرد.
منابع مبنا
فیشر و همکاران (2001). Development of a self-directed learning readiness scale for nursing education. Nurse Education Today.
نگاهبان، طیبه و همکاران (1390). بررسی آمادگی یادگیری خود-راهبر در بین دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، طرح معاونت آموزشی و پژوهشی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی رفسنجان.